Boompje van Alex

Alex de Visser, boswachter in Zeeland. Bomenkenner in hart en nieren, ook wel bekend om de houtcreaties welke hij zelf heeft gemaakt bij de ingang van de Boswachterij, o.a. de uil en de kabouter. Alex zorgt, samen met collega’s ook voor het welzijn van de Schotse hooglanders, Shetlandpony’s en voor de verdere flora en fauna. Zo ook draagt hij samen met zijn werkgever bij dat het gehele gebied rondom de boswachterij en domeinen een gezond gebied blijft voor die flora en fauna. Soms moet er rigoureus ingegrepen worden in de “natuur” om het een beetje te helpen en/of bij te sturen. 

Zo gebeurde het dat na jaren groei en bloei de stijfduinen van weleer langzaam verdwenen waren. Amerikaanse vogelkers en duindoorn had zich in grote getale geworteld in het duingebied zodat de oorspronkelijk begroeiing geen kans meer kreeg op leven en welzijn. En juist zandverstuiving zorgde jaren voor de juiste balans van de fauna dus ging men er voor zorgen dat dat weer aan de orde zijn komen. Voor het weer op gang brengen van de verstuiving langs de kust van de Boswachterij Westerschouwen werd een hoekje van het bos weggehaald, wat het verspreiden van het verse zand richting de Meeuwenduinen zou kunnen tegenhouden. Vers zand langs de kust en in de Meeuwenduinen was hard nodig. In de dichtgegroeide duinen was geen plaats meer voor soorten die oorspronkelijk in de kale duinen groeiden. Soorten als rendiermos, zomersneeuw, duinviooltje en de daarbij behorende parelmoervlinder en blauwvleugelsprinkhaan dreigden te verdwijnen. Door veel duindoorn en Amerikaanse vogelkers weg te halen, af te plaggen en de duinen niet weer in te planten na een storm, kon dit proces met vers zand weer op gang komen. De wind deed de rest.

Maar ook het verwijderen van een stukje dennenbos, in het meest noordwestelijke deel van de Boswachterij ging boswachter en bomenkenner Alex de Visser aan het hart. Bomen waar hij jaren voor gezorgd had, gingen tegen de vlakte. We spreken over 2015/16, negentien ha bos werd er weggekapt. En ook al is het eindresultaat met wuivend helm, kale duintoppen, vers zand in de Meeuwenduinen en andere resultaten van de ingreep erg succesvol, het deed hem zeer. Voor de grap zei de aannemer toen: “Voor jou, Alex, laat ik een boom staan”.

Het dennenboompje.

En daar stond hij dan, hoog op het duin, vol in de wind als een baken in het duinlandschap. Voor vele mensen een icoon: Het Boompje van Alex, anderen hadden het over de Joshua Tree. Al snel werd zichtbaar dat de dennenboom het niet ging redden, maar ook als kale boom was hij schitterend. Zeker als er dan ook nog kraaien inzaten, dan leek de Boom van Alex wel op een galgenboom, zo hoog boven op het duin. Eerder dan verwacht in de stormnacht van 7 op 8 october 2021 is hij door de harde wind geveld: het einde van de kenmerkende, meest gefotografeerde boom van Zeeland. De kale den vormde een bijna iconisch markeringspunt, eenzaam op het hoge Meeuwenduin achter Haamstede. Daar lag hij dan, voor eeuwig geknakt. Door en door rot van binnen. Opgevreten door boktorren. Aangetast door de doorgaans aanwezige zilte zuidwester, die ontelbare fijne zandkorreltjes langs bast en takken jaagt. In krap twee jaar na de kap van zijn soortgenoten rondom, die tot dan toe zijn beschermingsring vormden, nam het zand zijn naalden weg. Maar in al zijn kaalheid won de den aan schoonheid en groeide, alleen uittorenend boven het verder lege duinlandschap, uit tot een onbedoelde beroemdheid. Tien- of misschien wel honderdduizend keer gefotografeerd. Opeens dook de boom op in allerlei foldertjes, op twitter, Facebook; waar niet eigenlijk. Ja, er zijn door de afgelopen jaren dat het boompje fier op de top stond echt héél veel foto's van gemaakt, mede doordat het ook op de “Groene route” stond, daar waar die route overging van bos naar strand.